گفت:"این مجسمه را از سنگ تراشیده ام

با چکش نه. با دستانی خالی، چشمانی عریان

تنی برهنه، با لب ها.

حالا مانده ام کدام من است کدام مجسمه؟"

زشت بود بسیار زشت. مجسمه را در آغوش کشید

آن را از زمین بلند کرد.

آن ها با هم راه رفتند

شاید الان بگوید

این مجسمه (حقیقتا زیبا) خودش است

و یا این که مجسمه خودش دارد راه می رود، اما چه کسی باور می کند؟

                                                          سروده ی یانیس ریتسوس (۱۹۰۹-۱۹۹۰)، ترجمه ی احمد پوری

پابلو پیکاسو در استودیوی خود

 هنرمند در استودیوی خود، اثر رمبرانت وان رین (1629)

نقاشی، اساساْ، هنری دیداری (Visual) می باشد. یعنی از راه دیدن است که دریافته می شود. بنابراین، آن چه به عنوان پیش زمینه ی ذهنی از اشیاء تصویر شده در یک نقاشی فیگوراتیف، در تجزیه و تحلیل محتوای آن اثر مورد توجه قرار می گیرد، دارای اعتبار ـ و یا با کمی ارفاق، اعتبار اولیه نیست. آن چه نقاشی پیکرنما (Figurative) در پی نمایش دادن (Representation) -اش است، نه توصیف (Description) جهان واقع بر اساس داده های پیشین تجربی، بلکه بیان گری (Expression) به توسط روابط انتزاعی (Obstract) میان فرم (Form) و رنگ (Colour)، نیز تاثیر کیفیاتی چون رنگ-سایه (Tone)، بافت (Texture)، ریتم (Rhythm)، حرکت (Movement)، تعادل (Balance) و جز این ها می باشد ـ چونان که در نقاشی ناپیکرنما (Non-figurative) این گونه است.

برای نقاشی که از روش (Method) پیکرنمایی استفاده می کند، مضمون (Icon)، نه در بر گیرنده ی محتوا (Content)، بلکه بهانه ای است برای نمایش مفاهیم احساسی. او از طریق بازنمایی یک طبیعت بی جان (Still-life)، منظره ای کوهستانی، یا صحنه ای مشهور ـ یا نامشهور ـ از یک داستان - که می تواند واقعی (Realistic) یا افسانه ای (Fictional) باشد ـ این مفاهیم احساسی را تجسم می بخشد. نور دیگر برای او یک پدیده ی فیزیکی نیست، بلکه بهانه ای است برای ایجاد رنگ-سایه های مختلف. از پرسپکتیو نه برای نمایش دوری و نزدیکی اشیاء و معرفی بعد سوم، بلکه در جهت نمایاندن وسعت و تناسب بهره می گیرد. زیرا او در پی "توصیف" نیست، او "بیان" می کند.